Schaapscheerdersfeest in het dorp Epe

Geen informatief verhaal van mij, maar meer wil ik u toch aanraden om a.s. zaterdag even een kijkje te nemen. Ofwel onderweg als de schapen naar het dorp gaan, tijdens het scheren of later als gladgeschoren dames weer de terugreis naar de Renderklippen aanvaarden.

Het is een jaarlijks terugkerend ritueel, iets wat gewoon moet blijven.

Het gemekker door de straten, de schapenkeutels die het gladde schone asfalt eens opfleuren. En dan op het heilige grasveldje naast de kerk midden in Epe, zo'n kudde schapen, die daar geschoren wordt op een traditionele wijze, zoals het hoort: knippen met het schaartje.

Een oude herder vertelde mij eens dat er op deze manier ook nog ietsjes wol op blijft zitten, wat volgend jaar het eerst aan de beurt is en het dier nog beschermt tegen zon en scheerderskou.  

De scheerders, die stug doorknippen!
De herder, die zijn schaapjes telt!
Aandachtige kinderen, ouders, grootouders!
Het is warm, zweetdruppels parelen van de scheerdershoofden.
Tied veur een pilsie, de tijd staat even stil.

En uiteindelijk, het laatste schaap, blij maar toch ook weer een beetje weemoedig. Het zit er weer op!

Een afsluitende scheerdersmaaltijd met een borrel, sterke verhalen vertellen over toen en toen.

En de kudde verlaat het dorp weer, nu zonder hun mooie vacht, maar ook zij zijn blij weer naar de heide te kunnen gaan. En weer een jaar lang grazen op de velden van de Renderklippen.