In herinnering Teun Niesing

Alhoewel ik normaal gesproken niet iets van mijn priveleven op dit dagboek plaats, vind ik dat ik in deze een uitzondering moet maken, n.a.v. het overlijden van de oud-schaapherder van onze schaapskudde, die tevens mijn vader is.

Op 30 April 2015, is Teun vredig ingeslapen, in zijn geliefde Vorchten. 


Teun is in April 1965 begonnen als schaapherder bij onze kudde.
Heeft tot 1 December 1996, heel zijn ziel en zaligheid gelegd in de schaapskudde, het was voor hem eigenlijk ook geen werk, meer een roeping. Ik kan hem mij bijna niet anders herinneren, dan dat ie bij de schaapskooi was of er naar toe ging. Heus niet dat wij bij huis tekort kwamen hoor, ook daarin was ie heel plichtsgetrouw.
Maar je moest niet aan "zijn" schapen komen.
Ook met de recreanten kon hij beregoed opschieten, soms wel eens te, dan kwam er, tot mijn moeders wanhoop, weer een auto met vrienden mee vanaf de hei, gezellig even naborrelen bij ons thuis.

Karrevrachten aan anekdotes kan ik u vertellen over Teun.
Die keer op een miezerige, grijze dag, dat een mevrouw vroeg of hij wel eens een lijk vond. Waarop Teun antwoordde:"Nou als ik een beetje goeie week heb een stuk of vier." 
Of de toeristen, die een half afgekloven kippepoot in een smoezelig servetje hadden meegenomen voor de arme schaapherder. Teun:"Dankuwel, ik heb net gegeten, maar als ik straks weer trek krijg, ga ik er lekker aan." Later werd dit aan de hond gevoerd, toen de gasten weg waren.

Het grappige is ook nu nog, dat veel bezoekers je als herder zien, als een vrijbuiter, iemand die niets anders kan, armoedzaaier, filosoof of gewoon een simpele ziel. Ik denk dat dat 50 jaar terug nog veel erger was. De waarheid zal wel ergens in het midden liggen, zoals altijd.

Volgens mijn bescheiden mening heeft mijn vader het ontzettend goed gedaan en onze Schaapskooi met zijn schaapjes in de wijde omgeving op de kaart gezet. Iets waar wij nu nog elke dag de vruchten van plukken.

Teun bedankt voor alles.

We zullen je missen!