“Stom” schaop.

Deze week een gedichtje in het dialect van mijn buurvrouw, de titel doet anders vermoeden, maar zij heeft heel veel liefde voor de schapen.

 

“Stom” schaop.

 

Kiek mien hier ligg’n an de grond’

strááge tussen schoe en kont.

Kan mien de konte niet dreijen.

Hiej met die blauwe bokse an,

hiej scheert miende wolle van ‘t lief’

het lik wel meij’n.

En ikke , ikke denke biej mien eig’n:

“keerltien, keerltien, astoeblief’

ak temee weer stao

op mien beemde poot’n’

bin’k dan van kop tot kont

mooi glad en blote’

of gao ik poestereg

aover de heide rond?”

 

 

diet de ridder-meijer